Verdriet
Het is nu ruim 3 weken geleden dat papa begraven is en morgen 4 weken dat hij overleden is. De eerste paar dagen erna waren verschrikkelijk. Zo’n groot gat, ik wist niet waar ik met mezelf heen moest. Daarna werd dat paniekerige gevoel minder en leek het te gaan wennen. Leek, want nu ineens, wordt het wel allemaal erg echt. Ik vind het nu wel tijd dat hij weer thuis komt. Ik weet dat dat onmogelijk is en toch wil ik het…
Het gat wordt alleen maar groter en groter en het missen gaat nu echt heel erg pijn doen. En waarom ???
april 3, 2008 at 14:26
Lieve Krista,
Ik weet zo ontzettend goed hoe jij je voelt op dit moment, de machteloosheid, de woede die je voelt waarom het juist jouw vader moest overkomen, het intense verdriet. Hetzelfde voelde ik ook toen ik mijn vader moest missen, nu alweer 12 jaar geleden aan dezelfde rotziekte. De tijd zal op den duur de pijn verzachten maar het gemis zal altijd blijven helaas. Ik zou willen dat ik je kon troosten. Ik weet uit ervaring dat heel veel praten en je gevoelens delen wel een beetje helpt om het allemaal een plaatsje te geven.
Ik wil je dan ook heel veel kracht toewensen…. Wil je je moeder de hartelijke groeten doen ? Sterkte, Cisca
april 3, 2008 at 21:19
Ja, Ik weet exact hoe je je voelt en wat er allemaal door je heen gaat. Dat is in mijn beleving ook de ergste periode waar je nu doorheen gaat. Nu dat de begrafenis en alle formaliteiten etc. achter de rug zijn, en je keer terug in een “leeg huis”. Pas dan word je echt doordrongen van het feit dat er iemad uit je familie ontbreekt. Dat zal zeker moeilijk te verwerken zijn. Het zal voor jou en je familie (voor ons ook) ongelofelijk blijven. Ik wens jullie allen enorm veel sterkte toe in de komende tijd.
Charles.
april 8, 2008 at 16:38
lieve krista.
wat een drama is het toch om een dierbaar iemand te verliezen.
Het is zo onwezelijk en ook ik begrijp je diepe droevenis en gemis. Misschien wat saai dat vel mensen het begrijpen.
Wel weet ik uit ervaring dat er altijd een deel van jezelf het helemaal zelf een plaats moet gaan geven en dat zal op den duur lukken. De littekens die je oploopt in je leven gaan nooit meer weg maar worden op den duur minder pijnlijk. nu ja bij tijd en wijle zullen ze altijd weer de kop op steken.
Ook ik heb heel wat dierbare mensen verloren en toch zal jij anders omgaan met de dood.
Maar krista je bent ook een kind van je vader en die zal je zeker steunen met al de mooie herrinneringen die je aan hem hebt.
Heet veel kracht en lieve groeten aan je moeder.
april 16, 2008 at 20:34
Hallo Krista,
Ik leef met je mee. Zelf heb ik ook mijn vader verloren aan deze ziekte. Het heeft bij mij best lang geduurd voor het gemis minder werd en om eerlijk te zijn mis ik mijn vader nog steeds na 15 jaar. Toen mijn vader overleden was, was het Leo die zei trek het je niet al te veel aan hoor het leven gaat voor jou door. Hij zou dit nu ook tegen jou zeggen, maar ik weet ook dat dat niet zo makkelijk gaat.
Zo nu en dan als ik niet in de stemming ben kan ik nog steeds erg verdrietig zijn dat mijn vader niet meer leeft. Toch weet ik dat hij bij mij is en dat ik hem ooit weer zal zien. Verder heb ik heel veel goede herinneringen aan mijn vader en die zal jij ook ongetwijfelt hebben. Ik denk nog veel aan Leo en kan nog steeds niet wennen aan het idee dat ik hem bij Aon nooit meer tegen zal komen.
Ik wens je veel sterkt toe de komende tijd.
Groetjes,
Jolanda (Aon)