Langzaam en snel
De tijd gaat langzaam, maar snel tegelijk.. Daarmee bedoel ik dat het nog maar zo kort geleden lijkt, dat papa is overleden, maar dat het al 11 maanden en 1 dag is, dat hij er niet meer is. Mijn gevoelens gaan nog steeds op en neer, op het moment meer neer, dan op…
7 maart komt steeds dichterbij en ik kijk er niet naar uit…
maart 10, 2009 at 19:27
Krista,
Gisteravond zag ik, oud-collega van Leo, de TV-uitzending met je moeder.
Dat Leo er niet meer is, blijft zoals het is.
Die pijn zal nooit verdwijnen.
Ineke doet desondanks wat ze doet.
Leo zou niet willen, dat zij anders deed.
Met respect voor haar en herinnering aan Leo is ze een voorbeeld voor jou.
Ik hoop dat je in Leo’s geest je leven weer weet op te pakken.
Ik wens jou en je geliefde alle goeds…
april 7, 2009 at 02:42
Hallo Krista,
Nadat ik een reactie had geplaatst vond ik uit dat je vader toch verdere problemen heeft gekregen en is overleden. Ik kan me voorstellen hoeveel pijn en verdriet je hebt omdat ik in 2003 mijn vader ook aan kanker verloren heb. Soms denk ik nu dat hij me vroeg naar de dokter heeft gestuurd om op tijd bij de tumor te zijn.
Ik wens je veel sterkte met het verwerken van dit verdriet.
Groetjes,
Marianne
juni 2, 2009 at 17:31
Beste Krista,
Je laatste bericht, dat ik overigens nu pas zie op 2 juni 2009, vond ik begrijpelijk. Ik zal zelf het overlijden van mijn eigen moeder en vader altijd blijven herinneren als de dag van gisteren. En het is bij mij op het moment van schrijven al weer ruim 10 resp. 12,5 jaar geleden.
Heel veel sterkte, Kris.
Charles.
december 30, 2009 at 00:10
Hey Krista,
Je weet misschien hoe het gaat, op een avond zit je wat op de laptop te surfen, en zo kwam ik op je muizebuik web…
Ben er even stil van…
Het zal voor een buitenstaander “al“ weer bijna 2 jaar geleden zijn, deze woorden zullen voor jullie niet gelden.
Lieve Krista, Ineke, Jorgen en Dirk…het gemis zal er niet minder om zijn maar ik hoop dat ook jullie rust hebben gevonden en voortleven met fijne herinneringen.
Met oprechte groet, Ron.