De tijd gaat langzaam, maar snel tegelijk.. Daarmee bedoel ik dat het nog maar zo kort geleden lijkt, dat papa is overleden, maar dat het al 11 maanden en 1 dag is, dat hij er niet meer is. Mijn gevoelens gaan nog steeds op en neer, op het moment meer neer, dan op…
7 maart komt steeds dichterbij en ik kijk er niet naar uit…
Lieve papa,
Vandaag is het 3 maanden geleden dat je bent overleden. 13 weken en 1 dag en niet 1 dag is er voorbij gegaan, zonder de pijn in mijn hart, mijn hoofd, mijn hele lijf. Nog steeds weet ik niet, hoe ik verder moet zonder jou. Ik doe het wel, echt waar.. Van buiten lach ik, van binnen ben ik nog steeds helemaal kapot en iedere dag weer die vraag in mijn hoofd: WAAROM??
Iedereen vertelt mij dan heel lief, dat je geen antwoord op die vraag krijgt. En toch, ik denk dat mijn pijn pas minder gaat worden, als ik het antwoord heb. Misschien kun je me een seintje geven? Via de poezen, of in mijn droom?
Ik wil zo graag weten hoe het nu met je gaat, waar je bent en of je me nog herinnert.. Lieve papa, ik hou van je! Always & For Ever!
Lieve papa,
Gefeliciteerd met je 60e verjaardag! Ik hou van je!
Dikke kus, O.P.
Het is nu ruim 3 weken geleden dat papa begraven is en morgen 4 weken dat hij overleden is. De eerste paar dagen erna waren verschrikkelijk. Zo’n groot gat, ik wist niet waar ik met mezelf heen moest. Daarna werd dat paniekerige gevoel minder en leek het te gaan wennen. Leek, want nu ineens, wordt het wel allemaal erg echt. Ik vind het nu wel tijd dat hij weer thuis komt. Ik weet dat dat onmogelijk is en toch wil ik het…
Het gat wordt alleen maar groter en groter en het missen gaat nu echt heel erg pijn doen. En waarom ???
Gister is onbeschrijflijk. Ik heb geen woorden voor hoe het is gegaan allemaal. Wat heeft papa veel vrienden! Al die bloemen, die lange rij mensen naar het graf, de vele rozen waarmee zijn hele kist was bedekt, de laatste toost op Leo…
Vanmiddag gaan wij weer naar de Vergierdeweg, om te kijken hoe papa’s graf erbij ligt. Zal wel raar zijn dat papa daar nu ook is, want hij ligt naast zijn ouders. Op het moment dat ik dit schrijf, schijnt de zon. Ik weet dat dat papa is, die ons aanmoedigt gewoon verder te gaan. Tja, makkelijker gezegd dan gedaan, maar we gaan ons beste best doen!
Het heeft mij op een rare manier erg goed gedaan dat jullie gister met meer dan 300 waren. IK weet dat papa de liefste van de hele wereld is voor mij, en ik ben blij dat velen van jullie ook min of meer zo over hem denken …
Nog één keertje namens Leo: "Vond je ‘t wat??"
Dank jullie wel!
Ik ben al vanaf vanmorgen vroeg bezig om de rouwkaart van Leo online te krijgen. Dit lukt niet zoals ik het wil.
Klik op onderstaande link om de kaart te lezen.
Vanavond om half 7 is Leo overleden. De huisarts heeft hem het laatste zetje gegeven. Zoals hij zelf graag wilde, waren mama, Jorgen, Dirk en ik erbij.
Geen bezoek aan huis alsjeblieft.
Papa is moe, heel erg moe. Hij ligt overdag in een (van de Thuiszorg gehuurd) bed in de huiskamer en hij slaapt alleen maar. ‘s Nachts slaapt hij nog in zijn eigen bed, naast mama. Trek in eten heeft hij niet meer, alleen af en toe een aardbei of een half Volendams koekje. Drinken gaat ook moeizaam. Af en toe een door ons verplicht slokje, en hij droogt zienderogen uit. Maar ja,.. Wat maakt het eigenlijk uit. Als papa niet meer wil, dan hoeft het ook niet. Moeilijk voor mij, maar wel heel begrijpelijk.
Alle kaarten, brieven en mailtjes worden enorm gewaardeerd door ons.
Gister was Leo om 11 uur gelukkig weer thuis uit het OLVG. Zeer vermoeid, maar opgelucht om in zijn eigen omgeving terug te zijn.
Vandaag was (voor het eerst weer) een rustige dag. Hopelijk duurt deze rust nog héééééél lang!
Gisterochtend om 10 uur kon Leo al naar Radiologie. Ze hebben via een echo geconstateerd dat er een abces onder de huid zit, veroorzaakt door de innerlijke hechting van de drainslang. Deze hechting is verplaatst. Ook hebben ze de drain doorgespoten en deze loopt weer zoals het hoort. Kleine, grote opluchting.
Op dit moment (10 uur) maken ze nog een klein sneetje in Leo zijn buik, om het abces te verlichten en de viezigheid er makkelijker uit te krijgen. En dan komt hij (weer met de ambulance) naar huis.
